1-سبک باغ های ژاپنی ریشه در برداشت مذهبی از طبیعت دارد و تمامی عناصر تشکیل دهنده نقش نمادین در چارچوب کلی طرح دارند. باید دقت کرد که این سبک را نباید مترادف با سبک طبیعی منظرسازی دانست. در سبک طبیعی سعی می شود که منظر مصنوعی و دست ساز انسان کارکردی شبیه یک اکوسیستم طبیعی را داشته باشد، در حالی که در سبک ژاپنی صرفاً نگاه در برداشت معنوی و نمادین از طبیعت را در منظرسازی انعکاس می دهد. به همین دلیل است که بیشتر باغ های مختلف ژاپنی را در ردیف باغ های رسمی طبقه بندی می کنند.

2-حاکمیت هارمونى و تعادل در منظرسازی شاخص سبک ژاپنی است و هیچ عنصری نباید ظهور برجسته تر از سایر عناصر داشته باشد. تمامی عناصر جایگاه و کیفیت یکسان در طراحی دارند.

3-هدف، شکل دهی خیال پردازانه فضای خاص و امتداد آن حتی در یک محیط کوچک می باشد. به عنوان مثال، نگاه نمادین از یک پیاده رو از دروازه بیرونی تا ورودی منزل بر اساس برداشت تصورانه از مسیر عبوری از شهر تا دل کوهستان می باشد.

4-قانون « کمتر بیشترین است » حاکم می باشد . از یک تکه سنگ کوچک به عنوان نماد کوهستان و یک جریان آب به عنوان نماد رودخانه استفاده می شد .

5-زمین های خالی به عنوان فضاهای پیرامونی در منظر محسوب می شوند.

6-محیط هایی چون معابر و کاخ ها به سبک رسمی طراحی می شوند و در فضاهای خصوصی در شهرها از هر دو روش رسمی و غیررسمی استفاده می شود. در محیط های روستایی و خانه کشاورزان و رعیت ها با استفاده از روش غیررسمی منظرسازی می شود.

+ نوشته شده توسط محمدی در شنبه 4 بهمن1393 و ساعت 23:49 |

باغ های چینی و ژاپنی در دنیا و منابع عمدتاً به نام باغ های ژاپنی مطرح هستند، در حالی که تمامی این باغ ها از نظر لغوی، مبانی فلسفی و نگاه نمادین ریشه در فرهنگ چین باستان دارد که بعداً در فرهنگ ژاپن راه پیدا کرده و در آنجا بومی و عملیاتی شده و توسعه یافته است و در حالی که شباهت ها و تفاوت های اساسی در سبک ژاپنی و چینی وجود دارد . به عنوان مثال ، وجود تپه و استخر هم در باغ ژاپنی و هم در باغ چینی نماینده نمادین کوهستان و رودخانه در طبیعت می باشند. طراحی باغ چینی به صورتی است که آن را باید از درون باغ تماشا کرد، ولی سبک ژاپنی به صورتی است که باغ را می توان از درون خانه دید. در سبک چینی باغ منظرها واقعی هستند در حالی که در سبک ژاپنی باغ منظرها واقعی یا نمادین می باشند. مثلاً در باغ های زن ژاپنی ماسه پهن شده نشان سمبلیک امواج آب دریاست. در باغ های چینی ساختار گیاه را در منظر به صورت طبیعی نگهداری می کنند در حالی که در روش ژاپنی سعی می شود درختان به شکل کوه هرس و آرایش شوند. استفاده از سنگ صخره نیز در این دو سبک متفاوت می باشد . در سبک چینی استفاده از سنگ در جایی از منظر صورت می گیرد که مورد نیاز باشد، مثلاً به عنوان مواد اولیه در مسیرهای دسترسی و پیاده روها استفاده می شود، در حالی که در سبک ژاپنی عمدتاً به عنوان عنصری از منظر مدنظر می باشد.

سبک باغ های چینی و ژاپنی ریشه در طبیعت دارند. با توجه به برداشت مذهبی و معنوی از عناصر تشکیل دهنده طبیعت، سعی شده است که آنها را به صورت نمادین در باغ سازی مدنظر قرار دهند. بنابراین برای مردم بومی این کشورها حضور در این باغ ها برای تمرکز و افزایش آرامش و معنویت می باشد و طبیعی است که نگاه سایر کشورها از جمله ایران برای باغ های چینی و ژاپنی یک نگاه صرفاً زیباشناختی بوده و در راستای ایجاد تنوع در منظرسازی می باشد.

+ نوشته شده توسط محمدی در شنبه 4 بهمن1393 و ساعت 23:48 |

باغ ژاپنی از باغ چینی سرچشمه گرفته است اما فلسفه بی نظیر طراحی خاص خود را توسعه داده است. باغ های ژاپنی چکیده ای از منظر طبیعی بودند که ازطریق دست ورزی سنگ، گیاهان و آب، نماد فرآیند ها و تمجید از طبیعت محسوب می شدند. این باغ غالباً شبیه صحنه نمایش تجلی می یافت . به طور مثال، لذت تماشایی مهتاب، مانند حساسیت چینی، در طراحی باغ ژاپنی تکامل بیشتری یافته است. نه تنها حرکت ماه در آسمان شب لذت بخش بود بلکه استقرار گیاهان گلده سفید، ماسه های سفید و سنگ های روشن در باغ، تأثیرات ماه و این تجربه را افزایش می داد. در سراسر تاریخ، مجموعه خاصی از قوانین

پدید آمدند و تا امروزه بر طراحی باغ ژاپنی حکمفرما می باشند. گیاهان، مناظر، رنگ ها، جریان حرکت و آب- این عناصر جزء جدایی ناپذیر ترکیب محسوب می شوند اما هریک از آنها تابع تأثیر کلی ترکیب می باشند.

خط مشی های سنتی برای قرار دادن صحیح گروه های سنگ و سنگ های عبور و شن کشی خاص باغ های شنی وجود دارد. گیاهان به دلیل نمادگرایی وتغییرات فصلی شان انتخاب می گردند. تنها یک منظر دور وجود ندارد بلکه مناظر بسیار متفاوتی در قالب یک منظر در سراسر حرکت فرد در باغ دیده می شود.

حرکت آب بررسی می گردد و بسیاری از فر م های متفاوت، مانند جریان مستقیم به صورت شرقی پیشنهاد می گردد . طراحی کاشت ژاپنی می کوشد، تا گیاهانی که در طبیعت در کنار هم یافت می شوند را با یکدیگرترکیب کند. از ترکیب گیاهان با سواحل دریا و کوهستان ها و ایجاد ترکیبات گیاهی از اقلیم های بسیار متفاوت، پرهیز می گردد. سادگی، محدودیت و ثبات در طرح های کاشت از طریق استفاده از گیاهان همیشه سبزی که سبب آرایش تدریجی و ظریف رنگ و فرم می گردند، نشان داده می شوند . نامتقارن بودن و گروه هایی با عناصر با تعداد فرد، مورد توجه بسیار قرار م ی گیرند . گیاهان در یکدیگر تداخل نمی کنند بلکه فضای کافی برای رشد به آنها داده می شود.

« کاج سیاه ژاپنی» ، « کاج سرخ ژاپنی » ، « آزالیاها » و « کاملیاها » از جمله این گیاهان هستند .گونه های متعدد بامبو سبب افزودن تضاد بافتی به باغ می گردند . « سرخس ها » و « خزه ها » با اب ارتباط دارند و به درستی استفاده می شوند . از آنجایی که رنگ با ظرافت به کار می رود ، گیاهان به دلیل ویژگی هایشان در فصول مختلف انتخاب می گردند در نتیجه « گیلاس های گلدار » ، « سیب وحشی یا آلو » ، « به ژاپنی » ، « افرای ژاپنی » و « زنبق » بسیار پراکنده کاشته می شوند و مسئله ایجاد ارتباطات گیاهی در آرامش و آسایش بسیار مورد بررسی قرار می گیرد . گیاهانی که در باغ های ژاپنی مورد استفاده قرار می گیرند شامل موارد زیر هستند.

+ نوشته شده توسط محمدی در شنبه 4 بهمن1393 و ساعت 23:47 |
نفوذ آیین ذن از مرزهای نقاشی بسی فراتر رفت و در دوره آیشکاگا به پیدایش رسم چای خوران کمک کرد. این رسم، دریچه تازه ای برای عرضه محصولات هنرمندان و صنعت گران ژاپنی گشود و در اندک زمانی به نهاد اجتماعی بزرگی در اختیار طبقه اشراف تبدیل شد. باغ های چای، فضاهای کوچک محصوری بودند که به عنوان توقف گاه و گذرگاه موقتی که مراسم چای در آن انجام می شد مورد استفاده قرار می گرفتند لذا در باغ های این دوره چای خانه های مخصوصی با سادگی تمام و با نمایی هماهنگ با فضای طبیعی باغ ساخته می شدند مهمانان پس از گذر از راه سنگ فرش در چشمه های طبیعی دست ها را شسته و از درگاهی کوتاهی داخل فضایی ساده می شدند که عمدتاً چهارگوش و اندازه آن برای ایجاد احساس صمیمیت مناسب بوده است. 

+ نوشته شده توسط محمدی در شنبه 4 بهمن1393 و ساعت 23:46 |

در اوایل دوره موروماچی و پذیرش آیین ذن باغ های سنگی ذن (Zenki Sekitei) به وجود آمده و گسترش یافتند. تسلط این دین وارداتی بر جامعه سیاسی و فرهنگی ژاپن تا پایان قرن ۱۲ عامل استقبال در طبقه سامورایی شد. رستگاری، اعتماد به نفس، فداکاری و نظم و انضباط فلسفه ذن در چیدمان و طراحی این با غها به وسیله سامورایی ها منعکس شده است. در باغ های خشک با الهام از طبیعت و تفکرات آیین ذن در خلق فضا دست به نمادپردازی زده شد. برای مثال، ساخت نمادین آبشار سنگی بدون جریان واقعی از آب، بخشی از عناصر شکل دهنده به باغ محسوب می شود.

ساخت باغ های سنگی در اواخر دوره سکیتای(Sekitei) در قرن ۱۵ ادامه یافت و به مناظر خشک تغییر نام دادند، این گونه باغ ها به گونه ای افراطی به انتزاع طبیعت می پردازند، تقریباً عاری از هرگونه گل و گیاه و حداقل فرم ها و شکلها است و دنیای کیهانی را در فضای محدود باغ به تصویر می کشد. با اینکه بعد از باغ های سنگی باغ های دیگر چون باغ های چای و گونه های متفاوت آن شکل گرفتند ولی در تمام موارد اصول باغ سازی و احترام به طبیعت در آن به چشم می آید

+ نوشته شده توسط محمدی در شنبه 4 بهمن1393 و ساعت 23:46 |

دوره های آغازین باغ سازی ژاپن مربوط به باغ “شین” در دوره هیان (Heian) ، بین قرن ۱۲ – ۹ است. این باغ ها متعلق به اشراف و متمولین آن دوره بوده است. از ویژگی های اصلی این باغ ها، وجود استخری بزرگ در مجاورت مجموعه مسکونی متشکل از چند ساختمان متصل به هم است. امروزه آثار دست نخورده زیادی از باغ های دوره شین باقی نمانده است. و در ساختار باغ های باقی مانده نیز تغییراتی به وجود آمده است. اطلاعات باقی مانده از ویژگی با غهای این دوره بیشتر براساس نقاشی های به جای مانده و اسناد مکتوب است. باغ های تپه ای چشم اندازی در مقیاس کوچک از طبیعت هستند که از ترکیب عناصر طبیعی و دست ساز همانند پل و معبد شکل گرفته اند

باغ بهشت گونه ای دیگر از باغ تپه ها است که نمونه آن در کاماکارا (Kamakura) در نزدیکی ژاپن و مربوط به اوایل دوره موروماچی (Muromachi) در قرن ۱۳ و ۱۴ است که تحت تأثیر تفکرات آیین بودا به نام سرزمین پاک به وجود آمد. باغ بهشت در معابد بودا و برپایه اعتقادات جدید شکل گرفت. این باغ ها در پی به تصویر کشیدن سرزمین پاک بر روی زمین بودند. برخی از این باغ ها شباهت ظاهری بسیاری به باغ های دوره شین داشتند (باغ هایی که تهی از معنویت و براساس تفکرات مادی بود)، اما هدف طراحی، خلق فضای آرامش و امید و پناهگاهی برای انسان خسته از زندگی روزمره و پرمخاطره بود. در این باغ ها امکان حرکت و گردش در محیط باغ وجود داشت و مسیرهایی به سمت ایوان مشرف به تالاب در نظر گرفته شده بود تا میهمانان با اقامت در ایوان و نوشیدن چای از فضا لذت ببرند. گیاهان موجود در باغ به طور طبیعی اجازه رشد داشتند و عناصری مانند فانوس سنگی، حوض سنگی و را ههای سنگی از موارد تکمیلی طراحی باغ به شمار می رفت.طراحان باغ در این دوره به آرامش و آسودگی حریم داخلی توجه داشتند.

+ نوشته شده توسط محمدی در شنبه 4 بهمن1393 و ساعت 23:45 |
قدمت طراحی باغ در ژاپن به ۱۰۰۰ سال پیش برمی گردد. در این تاریخ طولانی، باغ های باشکوهی در ژاپن ایجاد شده و تغییرات حاصل ازگذر زمان در وجوه گوناگون، سیاست، مذهب، معماری و اصول زیبایی شناختی در جامعه ژاپن، شرایطی را برای خلق و رشد فرهنگی فراهم کرده است. تحت این تأثیرات، هنرمندان و طراحان باغ ساز نیز به ایجاد فرم های جدید ترغیب شده و به این ترتیب شیوه های مختلف باغ سازی در ژاپن به وجود آمد. به طور کلی باغ های ژاپن به سه دسته تقسیم می شود : تپه باغ ها (باغ های بهشت)، باغ های مینیاتور و باغ های تخت(باغ های ذن و با غهای چای) که در دوره های مختلف تاریخی و تحت تأثیر تفکرات و حکوم تهای مختلف حاکم بر این سرزمین تغییراتی درساختار کالبدی آنها به وجود آمده است. مطالعه و تحلیل در سیر تحول تاریخی با غهای ژاپن می تواند در روشنگری جنبه های گوناگون محیطی،.کالبدی و مفاهیم آن مؤثر افتد.

+ نوشته شده توسط محمدی در جمعه 7 آذر1393 و ساعت 19:25 |

ژاپن سرزمینی با تنوع جغرافیایی و جریان های سیال طبیعت است ، به همین دلیل در ژاپن به درک مستقیم و ارتباط با دنیای محسوس اهمیت داده می شود . در این فرهنگ تکثیر و تقلید از طبیعت در جهت بازسازی طبیعت، امری مذموم بود و زندگی را همچون باغی می دانستند که باید آن را از هرزه گیاهان پیراست. با این دیدگاه ، همنشینی عناصر آبی، خاکی و گیاهی، بر گرفته از طبیعت ، باغ های بهشتی ، سنگی و چای را در ژاپن بوجود می آورد. باغسازی در این نگرش جدای از مراحل فیزیکی نظیر ، طراحی و ساخت ، هرس و آرایش ، سیری مقدس و مراقبتی معنوی است .

هدف یک باغ ژاپنی خلق فضائی است که واجد ارزشهای انسانی باشد ، و این بواسطه مهارت در هدایت طبیعت و هماهنگی با انسان میسر است. باغ ژاپنی از یک سو امتداد معماری و از دیگر سو طبیعت مجسم است، بدین شکل باغ تبلوری از زیبایی شناسی طبیعت گرایانه است. اما آنچه در این ساخت فرهنگی مهم است نمادپردازی ویژه ژاپنی در ترکیب عناصر طبیعی و معماری است، که بر گرفته از باورها ی بومی و آیین های شرقی می باشد. این ساخت نمادین چند لایه، شاخصۀ فرهنگ ژاپن است که با شیوه فکری سی سال و تحول گرا برگرفته از طبیعت، تکامل یافته است . در این میان میراث چین و هند در ترکیب با عناصر بومی، به نحو بارزی در نماد پردازی باغ ژاپنی بازتاب یافته است

. مفاهیم و مضامینی ازجمله : طبیعت گراییِ بر گرفته از شینتو با اعتقاد به وجود ارواح کامی در عناصر طبیعت با الگوهای شَمنی و اَنیمیستی ، مفهوم طبیعت بکر به عنوان جایگاه تائویِ ازلی برگرفته از تائوییسم ، مفهوم بهشت پاک بودایی، و روشن شدگی گیاهان و جانوران و رسیدن به مقام بودایی برگرفته از بودیسم و فرقه های آن ، تمرکز بر روزمرگی و حرکت طبیعی و ارائه مفاهیم مجرد در قالب تصاویر عینی بر گرفته از فرقه های ذن ، و هماهنگی بین انسان وطبیعت بر گرفته از اخلاق گرایی کنفوسیوس، از مهمترین این ویژگی ها بوده اند. در مجموع باید گفت ژاپنی ها عناصر خارجی را ، تحلیل و تفسیر کرده و با توجه به نیاز های فطری ، با ساختار اولیه و یا تألیفی به کار برده اند

با وجود فراوانی این عناصر و نماد های خارجی در باغ ژاپنی نوعی پالایش درترکیب و چیدمان آنها دیده می شود، که تنها با رجوع به درک مفهوم طبیعت گرایی در ژاپن و اعتقاد به پدیدارها در ذهن مردمان ژاپن ، می توان آن را شناخت.

+ نوشته شده توسط محمدی در شنبه 19 مهر1393 و ساعت 8:27 |

این تمرین در یک شیت A3 انجام می شود به صورتی که از لبه های شیت به فاصله 3 الی 5 میلی متر فاصله میگیرید و با خط لرزان در طول A3 شروع به ترسیم می کنید و هنگامی که به انتهای ورق رسیدید بدون برداشت دست ، دوباره با رعایت فاصله ، کل طول A3 را طی می کنید و تا پایین ورق این کار ادامه پیدا می کند.
بعد از اتمام طول
A3 همین کار را در عرض شیت انجام می دهید
دقت کنید که در طول ترسیم سعی کنید بیش از 3 بار دست از کاغذ بلند نکنید

+ نوشته شده توسط محمدی در دوشنبه 15 اردیبهشت1393 و ساعت 17:35 |
1-ابتدا و انتها دارد
2-چندین بار روی هم کشیده نمی شود
3-لرزان است و به اندازه یک میلیمتر تلورانس دارد
4-پاره خط نیست و همیشه خط کامل است 
5-تفکر دارد
6-سرعت خط معماری (با تفکر)یک متر بر دقیقه است زیرا فقط یکبار ترسیم می شود پس نباید اشتباهی برود

+ نوشته شده توسط محمدی در دوشنبه 15 اردیبهشت1393 و ساعت 17:33 |